Ik betrapte mezelf er deze week weer op.

Er stond iets in mijn agenda waar ik tegenop zag. Niet eens iets groots. Ik moest mezelf voorstellen en vertellen wat ik doe.

Meer niet.

Maar in mijn hoofd was het gesprek allang begonnen. Sterker nog, ik had inmiddels verschillende versies gevoerd. Wat als iemand dit vraagt? Hoe leg ik dat uit? Wat moet ik zeggen als ze doorvragen? Is mijn verhaal wel duidelijk genoeg?

Het gesprek zelf moest nog plaatsvinden.

Ik was dus al aan het werk voor een situatie die nog helemaal niet bestond.

En volgens mij doen we dat als ondernemer veel vaker dan we doorhebben.

Alvast voor straks

We bouwen een aanbod omdat we denken dat klanten daar straks behoefte aan zullen hebben.

We richten systemen in voor een hoeveelheid klanten die er nog niet is.

We maken een planning voor de komende maanden en proberen vooraf al te bedenken wat er allemaal tussen kan komen.

Of we bereiden een gesprek zo uitgebreid voor dat we nauwelijks nog kunnen reageren op degene die straks werkelijk tegenover ons zit.

Dat voelt soms heel verantwoordelijk. Goed voorbereid zelfs.

Maar ondertussen kost het wel tijd en energie. En je bent bezig met wat er zou kunnen gebeuren, in plaats van met wat er nu daadwerkelijk voor je ligt.

Vooruitkijken is iets anders dan vooruitlopen

Natuurlijk moet je als ondernemer vooruitkijken.

Je maakt plannen. Je denkt na over waar je naartoe wilt. Je zorgt dat je bedrijf klaar is voor een volgende stap.

Daar is niets mis mee.

Maar vooruitkijken is iets anders dan voortdurend vooruitlopen.

Vooruitkijken helpt je richting bepalen.

Vooruitlopen betekent dat je alvast werk gaat doen voor aannames, verwachtingen en scenario's waar de werkelijkheid nog helemaal niet om gevraagd heeft.

Want hoeveel van wat we doen komt voort uit wat er werkelijk nodig is?

En hoeveel doen we omdat we denken dat het zo hoort?

Ondernemen vanuit wat er daadwerkelijk is

Ik kijk steeds anders naar ondernemen.

Minder vanuit: wat moet ik allemaal klaar hebben staan?

Meer vanuit: wat vraagt er nu om mijn aandacht?

Dat betekent niet dat je achterover gaat zitten wachten tot er iets gebeurt. Het betekent ook niet dat je zonder plan werkt.

Het betekent dat je ruimte laat om te reageren op wat er daadwerkelijk gebeurt.

Een klant stelt een vraag.
Je merkt dat iets steeds terugkomt.
Een werkwijze begint te knellen.
Je agenda past niet meer bij hoe je wilt werken.
Er ontstaat een gesprek waar je iets mee wilt.

Dán heb je iets om op te reageren.

En misschien hoef je de oplossing ook niet meteen voor de komende vijf jaar te bedenken. Misschien is één aanpassing voor nu genoeg.

Ik doe het zelf ook

Ik betrap mezelf er ook op. Een gesprek dat nog moet plaatsvinden, kan in mijn hoofd al drie keer gevoerd zijn.

Het verschil is dat ik het tegenwoordig sneller opmerk. En dan helpt één vraag:

Is dit iets wat er nu werkelijk is, of ben ik alvast aan het werk voor iets wat misschien gaat gebeuren?

Misschien hoeft het nog niet

Niet ieder idee hoeft vandaag een aanbod te worden.

Niet iedere mogelijke groei vraagt nu al om een nieuw systeem.

Niet ieder gesprek hoeft vooraf helemaal uitgedacht te zijn.

Niet ieder probleem dat je kunt bedenken, hoeft opgelost te worden.

Soms mag iets eerst gebeuren.

En kun je daarna kijken wat het van je vraagt.

Want voor je het weet, heb je een halve werkdag besteed aan morgen.

Terwijl vandaag nog voor je ligt.

Hoeveel werk doe jij voor situaties die nog niet bestaan?