Het is half vier 's middags. Je zit aan de keukentafel met je laptop open. Een klant mail half af. Een gedachte die net begint te landen.

Dan zwaait de deur open.

"Mag ik iets lekkers?"

Tien minuten later weer.

"Mag ik tv kijken?"

En een uur later komen je oudere kinderen thuis. Geen hallo. Wel een tas op de grond, koelkast open, melk eruit, mobiel erbij, en dan op de bank.

Jouw mail staat nog steeds half af.

Om vijf uur moet de tafel leeg. Want eten. Dus jij ruimt op. Laptop dicht. Stapeltje papier weg.

Je werk is letterlijk uit het zicht. Niet omdat het af is. Omdat het anders niet past.

Dit is het patroon dat ik bij bijna iedere klant zie

Vrouwelijke ondernemers die slim zijn, gedreven, met een kloppend aanbod. Maar van wie het werk meestal op de tweede plek komt zodra er iemand thuis is.

En dat is bijna altijd.

Het probleem is niet dat ze thuiswerken. Het probleem is dat zolang zij thuis zijn, het systeem ervan uitgaat dat alles van hen gevraagd mag worden. Lunches. Was. Boodschappen. Vragen. Aandacht. Alles, behalve aandacht voor hun eigen werk.

Want dat is onzichtbaar.

Het verschil zit niet in de plek waar je werkt. Het zit erin of die plek door de mensen om je heen ook serieus wordt genomen. Iemand die een aparte werkplek heeft in huis, op zolder, in een hoek of waar dan ook, en wiens werkplek door het hele gezin wordt gerespecteerd, kan doorwerken. Iemand die aan de keukentafel zit, wordt elke tien minuten gestoord, opzij geschoven, of moet haar werk wegklikken omdat de tafel nodig is voor iets dat blijkbaar belangrijker is.

En het meest verraderlijke: jij begint dat zelf ook te geloven.

Je vraagt je af waarom je zo moe bent terwijl je "de hele dag thuis" was. Je voelt je schuldig als je 's avonds nog wilt doorwerken. Je rechtvaardigt je werk. Je perst het ertussenin. Tussen lunchen en avondeten. Tussen aandacht en boodschappen. Tussen het uitladen van de wasmachine en het ophalen van de kids.

Je werk past zich aan. Aan iedereen behalve aan jou.

Wat ik anders zou willen zien

Dat thuiswerken niet automatisch betekent dat je beschikbaar bent. Dat een gezin leert dat werk werk is, ook als het in de keuken plaatsvindt. Dat een laptop die open staat op tafel net zo serieus is als een werkplek met een deur die dicht kan. Dat een vraag om iets lekkers even moet wachten, net als die zou wachten als jij naar kantoor was gegaan.

Dat begint bij jou. Met de keuze om je eigen werk net zo serieus te nemen als je dat van anderen verwacht.

En dat is voor de meeste vrouwen die ik spreek het zwaarste werk van allemaal.

Vraag aan jou

Hoe vaak heb jij jezelf deze week onderbroken voor iets wat eigenlijk had kunnen wachten?

En hoe vaak heb je je werk weggeklikt, opgeruimd, of laten liggen omdat er iets belangrijkers gebeurde, terwijl je werk dat ook was?

Eerst vertrouwen en rust. Dan groei.

Dat begint bij de erkenning dat jouw werk ertoe doet. Ook als niemand er aan je tafel om vraagt.

Iets om over door te praten?

Herken je dit, en wil je er eens over praten? Stuur me een bericht via LinkedIn of een mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. Meer weten over wat ik doe? Kijk op www.mariskamollenkopf.nl.